Jan Saarloos (1948) creëert met zijn dierachtigen een eigen fantasiewereld. Bij zijn dieren zijn meer eigenschappen niet dan wel aanwezig.

Zijn dieren lijken daarom in eerste instantie op kangoeroes, kikkers of vogels, maar bij nader inzien blijkt dit beeld niet te kloppen. Er is een karikatuur ontstaan, een nieuw wezen met bijna menselijke trekken. Door de stand van het hoofd of de blik in de ogen wordt de toeschouwer direct door het dier aangesproken: soms wat meewarig of samenzweerderig, maar altijd met emotie. Het werk van Saarloos valt op door de uiterst langgerekte lichamen, waaraan minuscule kopjes op fragiele nekjes balanceren. Hoewel de anatomie niet klopt zijn deze dieren nooit uit balans.